Posts tonen met het label sprookje: van een prinsesje en een roversdochter. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sprookje: van een prinsesje en een roversdochter. Alle posts tonen

woensdag 10 juni 2009

Sprookje

Van een prinsesje en een roversdochter

Deel 7
Waarin het prinsesje een wandelingetje maken moet
en alles desondanks op zijn of haar pootjes terecht komt

Het prinsesje had al die tijd doorgebracht met het oude vrouwtje, dat nu haar giftige pijlen op de prinses had gericht. 'Dankzij jou is mijn dochter weg, ondankbaar wicht!' zei de oude vrouw dagelijks. Het prinsesje antwoordde dan: 'Dat heb je zelf gedaan, rimpelige gemenerik!' Zo sleten het prinsesje en het oude vrouwtje hun dagen met verwijten, tot op een dag zes soldaten zesmaal op de deur klopten en het prinsesje de aller-aller-allermooiste jurk overhandigden. Toen het prinsesje de jurk zag, wist ze meteen van wie die afkomstig was, en ze besefte dat ze zich onuitstaanbaar had gedragen, juist tegen die ene persoon die het goed met haar voorhad. Berouwvol trok de prinses de jurk aan en de zes soldaten hielpen haar niet, want dat waren de orders van de koningin geweest. Met jurk en al strompelde de prinses op weg en ze deed er zes weken over naar het paleis, zo zwaar woog de jurk. En al die tijd liepen de soldaten naast haar en riepen: 'Maak plaats, maak plaats voor de prinses!' maar ze hielpen haar niet, want dat waren de orders van de koningin geweest.

Uiteindelijk wist het prinsesje met haar laatste krachten het paleis te bereiken en daar viel ze in de armen van de roverkoningin, die haar vergaf en stevig vasthield. En de roverdochter was blij omdat ze haar geliefde prinses had en de prinses was blij omdat ze haar geliefde roverdochter had. En het volk was blij dat ze nu twee koninginnen hadden, één die goed en rechtvaardig was, om over hun te regeren en één arrogante met een mooie glimmende jurk, waar ze over konden roddelen. En de oude vrouw was blij, omdat ze veel geld verdiende als consultant, want rijke mensen hebben nu eenmaal meer advies nodig dan arme en dankzij de roverdochter was iedereen nu rijk. En zo leefden ze, gelukkig en zonder te klagen, tot aan het eind van hun dagen.

woensdag 22 april 2009

Sprookje

Van een prinsesje en een roversdochter

Deel 6
Waarin rechtvaardigheid toch ook maar gaat vervelen en de
roversdochter een belasting bedenkt voor het goede doel.

Maar aan alles komt een einde, ook aan het geluk van een rechtvaardige roverkoningin en al snel zat de roversdochter zich in haar paleis te vervelen, terwijl haar onderdanen haar vertelden hoe goed en rechtvaardig ze was. 'Wat heb ik eraan om goed en rechtvaardig te zijn, als ik mijn prinsesje niet bij me heb?' dacht de roverkoningin. 'En voor mijn onderdanen zou het ook goed zijn iemand te hebben die niet goed en rechtvaardig is, al was het maar om het verschil te zien. Alle rechtvaardigheid gaat immers ook snel vervelen.' Meteen wist de roverkoningin wat haar te doen stond.


Ze riep haar onderdanen bij elkaar op de grote binnenplaats van het paleis en vroeg ze allemaal om iets te geven: één gift, maar dan wel iets moois, liefst iets wat blonk in de zon. Omdat de onderdanen zo van hun roverkoningin hielden, deden ze dat graag. Sommige mensen gaven het goudstuk terug dat ze van de koningin gekregen hadden. Anderen gaven spiegels en kraaltjes, sommigen gaven lampjes of fijn bewerkte beeldjes. Een enkeling doneerde een muziekinstrument of een zandloper. Toen ze alle giften had, toog de roverkoningin aan het werk. Dagen en nachten werkte ze door en van alle giften van haar volk maakte ze de aller-aller-allermooiste jurk die ooit gemaakt was. Toen de jurk bijna af was, haalde ze tenslotte de parelmoeren oorbel uit haar oor en maakte ook die er op vast. Zo zwaar was de jurk door alles wat er in verwerkt zat, dat ze door zes soldaten gedragen moest worden. De koningin zei de soldaten dat ze de jurk naar het hutje in het donkere, donkere bos moesten brengen. Toen wachtte ze af.

zaterdag 11 april 2009

Sprookje

Van een prinsesje en een roversdochter

Deel 5
Waarin de roversdochter korte metten maakt en
zich vervolgens tot socialiste ontpopt.


Ze hief haar staf en sloeg de koning éénmaal, tweemaal, driemaal, tot de oude gierigaard buiten westen van zijn stapel goud afrolde. De roverdochter riep een lakei. 'Ruim de rommel op!' gebood zij. Toen ging ze op de stapel goud zitten en binnen vijf minuten was ze tot op het bot verveeld. 'Wat moet ik met al dat goud als ik mijn prinsesje niet heb?' dacht ze. Ze bedacht dat ze het goud naar het bos zou kunnen sturen en dat haar moeder en het prinsesje trots op haar zouden zijn. Maar toen herinnerde ze zich de schamele huisjes van de mensen die bij het paleis woonden en hoe die mensen haar hadden toegejuicht. En ze bedacht dat haar moeder en het prinsesje nooit blij zouden zijn met één stapel goud. Na een dag zouden ze zeuren dat er geen twee stapels waren en als de roverdochter dan een tweede stapel zou roven, dan wilden ze vast een derde en een vierde stapel. Of ze zouden vinden dat het goud niet hard genoeg glom en vragen waarom de roverdochter geen betere kwaliteit had kunnen veroveren, had ze soms helemaal geen ogen in haar hoofd? 'Bah,' dacht de roverdochter en ze wist wat haar te doen stond. Ze riep de lakei weer bij zich en beval hem het goud onder de onderdanen te verdelen. Zo geschiedde en de onderdanen waren blij en dankbaar en maakten de roverdochter tot roverkoningin. Ze schonken haar een oorbel van parelmoer en voor het eerst in haar leven voelde de roverdochter, die nu roverkoningin was, zich gelukkig en gewaardeerd.

zondag 22 maart 2009

Sprookje

Van een prinsesje en een roversdochter

Deel 4
Waarin iedereen in oude gewoontes vervalt en de
roversdochter het heft in eigen hand neemt.


Aan alles komt echter een eind, ook aan geluk en nieuwe jurken. De koning weigerde losgeld te sturen en als snel begon de oude vrouw weer te zeuren dat haar dochter zo nutteloos was. 'Nu hebben we nog een extra mond te voeden ook!' Erger nog, het prinsesje begon mee te zeuren. In haar nieuwe jurkje waren al snel weer gaten gekomenen aangespoord door de oude vrouw verweet het prinsesje de roverdochter alles wat maar los en vast zat. 'In mijn oude jurkje zaten tenminste parels! Had ik mijn paleis maar nooit verlaten,' sneerde het prinsesje. 'Nu woon ik hier met jou in een krot! En je kunt niet eens je oude moeder goed verzorgen.Bah!' De roverdochter vond dit allemaal heel oneerlijk.
Op een nacht, toen de oude vrouw en het prinsesje zo lang gezeurd hadden dat ze uiteindelijk al zeurend in slaap waren gevallen, sloop de roverdochter verdrietig het hutje uit. Ze liep naar de rand van het donkere bos en keek naar het paleis in de verte en de vervallen huisjes van de mensen die er in de buurt woonden. Er hing een bijna tastbare stilte. De roverdochter wist wat haar te doen stond. Ze greep een dikke boomtak en marcheerde vastberaden naar het paleis. Alle mensen die haar zagen lopen, wisten direct dat hier iemand liep met een doel en mensen met een doel mag je niets in de weg leggen. Daarom liet iedereen haar doorlopen. Sommige mensen juichten haar zelfs toe, maar de roverdochter hoorde dat niet. Het enige wat ze wist, was dat ze naar het paleis moest. Toen ze bij de poort kwam, lieten de wachters haar zo verdergaan, geschrokken als ze waren van de vastberaden blik in haar ogen. Zonder al te veel moeite kwam de roverdochter in de troonzaal, waar de koning nog steeds op zijn stapel goud zijn zegeningen telde en maar niet uitgeteld raakte. 'Zo, nu is het tussen jou en mij,' gromde de roverdochter strijdlustig.

zondag 8 maart 2009

Sprookje

Van een prinsesje en een roversdochter

Deel 3
Waarin de moeder van de roversdochter aan
omscholing heeft moeten doen en de roversdochter
ook in handwerk bedreven blijkt.


De oude vrouw was namelijk de moeder van de roverdochter. Iedere dag moest de roverdochter horen wat voor slechte dochter ze was. Nu de koning, die oude gierigaard, al het geld van zijn onderdanen had afgepakt, viel er niets meer te roven. Zo arm waren de vrouw en de roverdochter geworden, dat de oude vrouw als consultant moest gaan werken om aan geld te komen en ze liet niet na om haar roverdochter dat elke dag te verwijten. Maar nu de roverdochter zomaar als bij toeval een prinsesje in de schoot kreeg geworpen, wist ze wat haar te doen stond: ze zou het prinsesje meenemen naar haar moeder en dan konden ze bij haar vader de koning een grote som losgeld loskloppen, zodat ze voor de rest van hun levensdagen geen geldzorgen meer zouden hebben. Haar moeder zou eindelijk trots zijn op haar.
'Kom,' zei de roverdochter tegen het prinsesje, 'ik neem je wel mee. Het oude vrouwtje is mijn moeder.'

Toen de roverdochter en de prinses aankwamen bij het oude vrouwtje, legde de dochter vlug haar hele plan uit, terwijl het prinsesje met een opgetrokken neusje om zich heen keek. Als haar moeder iets te zeuren had, dan hield ze zich in. Het oude vrouwtje keek alleen maar met een schuin oog naar de prinses en zei: 'Ze mot een nieuwe jurk.' Toen wees ze naar een stapel stof en duwde de roverdochter erheen. 'Jij hebt haar meegenomen, zorg jij dr maar voor.'

De roverdochter ging aan het werk, om voor haar prinsesje een echte prinsessejurk te maken. Dagenlang was ze ermee bezig en de jurk werd zo mooi als een jurk gemaakt van oude stof maar kan worden. In ieder geval zaten er geen gaten in. Het prinsesje danste in het rond toen ze haar nieuwe jurk kreeg en gaf de roverdochter een zoen op haar wang. Als de roverdochter al iets dacht, dan hield ze haar gedachte goed verborgen, maar ze kon niet verbergen dat ze blij was om het prinsesje zo gelukkig te zien.

zondag 22 februari 2009

Sprookje

Van een prinsesje en een roversdochter

Deel 2
Waarin de roversdochter haar entree maakt
en over waardevolle skills blijkt te beschikken

Net toen de prinses een gierende uithaal deed – een onderdeel van prinsessig zijn waarin zij heel bedreven was- verscheen er een ander meisje ten tonele en ging naast haar zitten. Dit meisje was een roverdochter, dat kon iedereen zien aan haar kleren, de talloze gouden oorbellen in haar oor en de zakdoek om haar nek, maar het prinsesje lette nooit op andere mensen en zag dus niets.

'Waarom huil je, meisje?' vroeg de roverdochter.
'Omdat het licht niet doet wat ik wil!' snotterde de prinses.
Als de roverdochter al iets dacht, dan hield ze haar gedachte goed verborgen.
'Waarom denk je dat het licht moet doen wat jij wilt?'
'Omdat ik het prinsesje ben natuurlijk!'
Als de roverdochter al iets dacht, dan hield ze haar gedachte goed verborgen, net als de verbazing die haar beving. Ze had helemaal niet gedacht dat dat wichtje in haar van de ratten aangevreten jurkje een prinsesje zou zijn.
De roverdochter, die zeer bedreven was in het woudlopen en pionieren en dat soort dingen, haalde een glazen potje tevoorschijn en voor het prinsesje nog een keer gierend kon uithalen, had ze tientallen vuurvliegjes in het potje gevangen.
'Hier heb je licht,' zei ze, 'maar waarvoor wil je het gebruiken?'
'Om naar de oude vrouw in het donkere, donkere bos te gaan,' zei het prinsesje, terwijl ze een verdwaalde traan van haar wang afveegde.
Als de roverdochter al iets dacht, dan hield ze haar gedachte goed verborgen, net als het sluwe plan dat zich in haar hoofd begon te vormen.

zondag 15 februari 2009

Sprookje

Van een prinsesje en een roversdochter
Deel 1
Waarin ons prinsesje het met een
afdankertje moet stellen en tot overmaat
van ramp in een kredietcrisis geraakt

Er was eens een prinsesje met een heel armetierig jurkje. Ooit was het een stralende baljurk geweest, bezaaid met parels die glinsterden in de zon en zelfs de maan konden verblinden. Maar toen het prinsesje de jurk kreeg -van haar zus, die 'm weer van een nicht had- was het al een flets geval, waar hoegenaamd geen spoor van parels op te ontdekken viel. Sterker nog, de laatste tijd hadden de ratten er al verscheidene gaten in aangevreten. Dat gaf natuurlijk geen pas. Prinsessen dragen tenslotte altijd mooie jurkjes, van kant en met rozen, of doddige japonnetjes met brokaten patronen, zodat prinsen weten om wiens hand ze moeten vragen. Nee, dit jurkje was geen gezicht en vormde bovendien een groot obstakel voor het happy ever after waar een prinsesje nu eenmaal recht op heeft. Daarom ging het prinsesje op een goede dag naar een oud vrouwtje om raad te vragen.

Het oude vrouwtje woonde, zo wilde het verhaal, in een groot en donker bos, waar je simpelweg geen hand voor ogen zag, ook al was het midden op de dag. Het prinsesje nu was bang voor het donker, daarom was het zaak een lamp te vinden. Maar dat was nog niet zo makkelijk. Het prinsesje had geen geld. Haar vader, de koning, was namelijk een oude gierigaard en verzon steeds nieuwe redenen om het prinsesje geen geld te geven, zelfs geen zakgeld. Ze kon ook niemand om geld vragen, want niemand wilde geloven dat zij een prinsesje was, in dat van de ratten aangevreten jurkje en zelfs al zouden de mensen het willen geloven, dan nog zouden ze haar geen geld geven. Haar vader, de koning, die oude gierigaard, had het hele land leeggeroofd en zat nu tevreden op een stapel goud zijn zegeningen te tellen. De mensen hadden wel wat beters te doen dan de zoektocht naar nieuwe jurkjes te financieren.

Er zat voor het prinsesje niets anders op dan zelf een lamp te fabriceren, wat een hele toer was, want ze had als prinsesje geen ander vak geleerd dan prinsessig te zijn en daarmee kom je niet ver buiten het kasteel. In haar armetierig jurkjes, waar de straffe wind doorheen blies, toog het prinsesje echter naar de waterkant, nabij het kasteel en zette haar meest arrogante gezichtje op.

“Licht!” gebood zij, maar er gebeurde niets.
“Licht!” gilde het prinsesje, maar er gebeurde niets.
“Licht!!!” jammerde het prinsesje en daarbij stampvoette ze met een roodaangelopen hoofd. Het was een indrukwekkend gezicht. Het werd iets donkerder aan de waterkant. Het prinsesje besloot dat de natuur stom was en ging een potje zitten grienen omdat het licht niet naar haar luisterde. Zo werd het langzaam helemaal donker om haar heen.