Posts tonen met het label gedicht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gedicht. Alle posts tonen

woensdag 30 juni 2010

Kilmacduagh

Toch niet verlaten. Tussen de muren
rust het hiernamaals. En bij het hek
weten zelfs de koeien meer dan jij.

Hier lijkt de lucht haast niet te bestaan. Op die
ene vingerwijzing na is er alleen welbespraakte aarde
en de eeuwigheid van koude steen.

En toch, wie zou niet proberen het lot te weerstaan
dat ons zacht de grond in dwingt?
Wie wil niet de spraakverwarring overstijgen
en een glimp zien van wat misschien niet wacht?

Wat er ook verborgen is, bestaat bij die gratie:
het is niet de dood die hier de dienst uitmaakt
het is niet de dood. We reiken hoger dan dat.

zondag 24 januari 2010

In alles paard

Een echt paard loopt niet harder dan een houten paard,
integendeel. Het deed wat het moest doen.
En alles leek mogelijk, zelfs snelheid.

Het bracht je wat je niet begreep
splinters, avonturen dicht bij huis en
een donker waar je niet meer bang van was.

Soms stond het maar en leek het dood, het maanlicht
spelend op het licht gebogen hoofd.

Toch begon het altijd daar, zelfs toen het weg was
of jij allang een ander. Als je opstond en het steigerde

spoorde het in een oud gebaar de wereld aan
om in alles, alles paard te zijn.

woensdag 1 juli 2009

Helena, losgebroken

Ze heeft de wolven in haar bloed en eindeloze bijen
die een hemel najagen van voordat zij begon
en zwart van regen zag.


Ze weet niet wat ze ziet, ze zegt alleen
van wat er is de naam. In haar bestaan
een duizendtal schepen op weg naar de storm.

Geen ruwe zee kan haar weerleggen, op haar wachten
Haar armen zijn rauw als een strijdkreet, ze is
te vaak bemind, het beeld gebroken.

Teruggaan is te ver. Ze wikkelt
de zonde als een schil van zich af.
En waar ook een mond is om haar de nacht in te fluisteren

daar is zij en zingt van zeus.

woensdag 25 maart 2009

Ithaka

Waarom ging ze niet terug, op zijn minst
tot waar ze al geweest was.

De felbegroeide kuststrook
voetstappen nog halfnat in het zand
en de belofte van een landschap in de verte.

Iets leeft op. Een hond tussen de duinen
wacht een antwoord af.
Gevonden. Gekend.
Elke schelp lijkt in het zand verloren.

Als ze gaat, zal ze daar dan vrijers treffen?
Of alleen rotsen, een zomer waarvan niemand weet.

Ithaka laat zich niet halen.
Het vormt zich, als de hond
voor wie de vrijheid lokt en kluiten zwarte aarde.

Zelfs nu nog breekt het als wit schuim tussen de golven door.

Maar alleen zij kent
de weg die een druppel langs haar lichaam maakt
En alleen zij hoort
het azuren net-wel net-niet van de zee.

zondag 1 maart 2009

Echo

De kunst van tegen het licht tikken
Is een beetje zoals zij, ongrijpbaar.
En toch.


Narcissus staart verloren in zijn vijver.
Wat hij zoekt ziet hij niet
Al is er iets van evenbeeld.

Vroeger klinkt als psalmen op. Tussen
De bomen hing ze nog, een raakvlak
Van twee tonen lang.

Ze valt als licht tussen de dagen door.
Waar je ook kijkt, ontgaat ze je en toch
Blijft ze niet onbewogen.

zondag 15 februari 2009

De laatste kat

voor Moksi, schootkat par excellence
Het is winter en ze is er niet;
niets weegt zwaarder dan een minnaar in de storm,
die zich liever door de wind lokken laat.

Haar vorm wordt sneeuw; haar gedachten parels,
die je zwijgend door je vingers glippen laat.
Een kleine wereld en zo ongrijpbaar is ze.

Je keek haar na hoe ze verdween
hoe ze de tekens om zich smeedde

buiten waar zij is; het is winter
tijd van sterren en van lange adem.
Een laatste kat springt op je schoot, blaast
zijn simpel spinnen uit.